"De onomkeerbaarheid van de tijd" (...) 390

De kleine fractie van "tijdruimte" is het moment (...), verantwoordelijk voor de bevestiging van zoveel gebeurtenissen.

Inderdaad, het is in een oogopslag (...) dat alles gebeurt in een veelheid van situaties die zich voordoen in de huidige wereldwijde ruimte.

Als we dat elke dag in een periode van vierentwintig uur beschouwen, gebeurt er een onberekenbaar aantal van het grote universum van situaties.

De 'grootheid', dat is de tijd, omsluit in zich al zijn mogelijkheden van de onmetelijke tijd die het is.

Mensen gebruiken de beschikbare tijd voor alles wat zij in het leven willen doen, en rekenen op het als een essentieel element waarin hun onmisbaarheid een feit is.

Het is rationeel om te denken dat de tijd een "bevoorrechte" positie inneemt, want alles gebeurt onder zijn patronage, waarin het zich voor de genade van mensen bevindt.

Bovenal, door de beschikbaarheid van zijn "goede tijd", gunstig om bepaalde banen te verrichten, is er een tijdsperiode die waarschijnlijk de verplichtingen of taken kan uitvoeren.

Het is natuurlijk gewend te zijn om het weer te voorspellen, de beste omstandigheden voor dagelijkse activiteiten, omdat de tijd schema's zal definiëren omdat het eraan gekoppeld is.

De 'onwaarschijnlijke' tijd, omdat het een groot aantal menselijke activiteiten beïnvloedt, door het ontbreken van een kans op een 'goede tijd'.

Er zijn verschillende factoren die de mensen direct beïnvloeden, een van hen is de tijd, de ervaring van een gunstige 'goede tijd', omdat het hen de dagelijkse routine maakt die zij met de verschillende taken berekenen.

De noodzaak van de bezetting van tijd, zal de mensen de aanpassing van nieuwe taken vormen, de tijd wordt altijd gebruikt, omdat het deze beschikbare tijd waardeert.

Tijd wordt dagelijks gebruikt waarbij bepaalde systematische taken worden uitgevoerd, soms is het schaars om andere aanverwante taken uit te voeren.

De houding van de mensen is sterk omdat het werk gemotiveerd is, ze doen met plezier en vreugde daardoor hangt het welzijn af dat in de algemene staat wordt weerspiegeld door de voorspelling van harmonie en gezonde coëxistentie.

In feite is de tijd alsof het een 'grondstof' was waarin de mensheid haar vitale belang erkent, vooral door zijn voorouderlijke voorgang.

Een band die de mensheid met de tijd door zijn samenwooning handhaaft, die onlosmakelijk verenigt.

In de verwachting dat we wat meer overwegingen over ons thema kunnen achterlaten, is de 'onomkeerbaarheid van tijd'. António Cardoso