«Η μη αναστρεψιμότητα του χρόνου» (...) 388

Ο χρόνος έχει μεγάλη σημασία στη ζωή των ανθρώπων, διότι περιορίζει το χρόνο της ύπαρξής της «κάποιος».


Η διαμονή της «επίγειας ζωής και της υλικής ζωής» ότι «κάποιος» θα ζήσουν στο σημερινό παγκόσμιο χώρο.

Με την επιφύλαξη ορισμένων μακροζωία εκφράζεται από το μήκος της ζωής που διαφέρει από άτομο σε άτομο.

Μια περίοδος «χρονοδιάγραμμα» που ισοδυναμεί με «μονιμότητα της ζωής» το συγκεκριμένο πρόσωπο ζει στην τρέχουσα παγκόσμια χώρου.

Ζούμε σε μια «υλικής ζωής“ το οποίο είχε φυσικά μια αρχή, η οποία είναι η ημέρα της σύλληψης των”κάποιος», και θα έχει σίγουρα την τελική της, η οποία θα πραγματοποιηθεί με την ευκαιρία της ανεπάρκειας του οργάνου.

Ειδικά, επειδή το ανθρώπινο σώμα σχηματίζεται με οργανική ύλη συστατικό αναλώσιμων ένα χέρι.

Από την άλλη πλευρά, η συνιστώσα ψυχή, το μυαλό, μια «υπερφυσική» διάσταση, σύμφωνα με την οποία δεν βιώνεται στο παρόν υλικό κόσμο στον οποίο ζούμε.

Ξέρουμε ότι ζούμε σε ένα σώμα, θέμα που θα τελειώσει τον κύκλο ζωής του, επειδή δεν ζουν πλέον στο πρόσωπο της ανεπάρκειας του οργάνου που υποβάλλεται το ανθρώπινο είδος.

Κατά συνέπεια, είναι βέβαιο ότι η ανθρωπότητα είναι επίσης υπόκειται στους νόμους των φυσικών συνθηκών, λόγω της σύνθεσής του και είναι ένα οργανικό υλικό το οποίο λαμβάνει χώρα το φαινόμενο της αποδόμησης.

Έτσι ζούμε «αγνοεί» την υπόθεση αυτή, επειδή θεωρείται δεδομένη αυτή την κατηγορηματική επιβολή ζουν σε ένα σώμα-ύλη και εξαφανίζονται ως τέτοιο (...).

Ωστόσο, αυτή η μη αναστρέψιμη γεγονός ότι η ανθρωπότητα, φυσικά, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την τραγική κατάληξη της ανθρώπινης ζωής που είναι υποχωρητική.

Η προσδοκία ότι την ομιλία μας μπορεί να κάνει μερικές ακόμα σκέψεις για το θέμα της «μη αναστρεψιμότητα του χρόνου.» António Cardoso