«Η μη αναστρεψιμότητα του χρόνου» (...) 362

Οι συνθήκες πετύχει στο χρόνο στον οποίο ζούμε, γι 'αυτό είναι απαραίτητο να αφαιρέσετε τις συνέπειες που προκύπτουν.

Προφανώς, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει το «παρελθόν χρονικού διαστήματος» δεν είναι φαντασία, υπήρξε στην πραγματικότητα ορισμένες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα:

Κατά την εξέταση της τέταρτης κατηγορίας, τότε υπάρχουν εξετάσεις που ήταν ειδικά η αξιολόγηση και η ανακεφαλαίωση των κάθε συγκεκριμένο θέμα.

Πράγματι, ένα κείμενο ανάγνωσης βιβλίων προτάθηκε, του οποίου ο τίτλος ήταν: «Για έλλειψη ενός σύρτη»

Συνόψισε την ιστορία αυτής της αληθινής ιστορίας, ότι, ελλείψει αυτού του σύρτη, έτσι απαραίτητη, ήρθε να περάσει το κατοικίδιο ζώο που ήταν μέσα στο σπίτι, και το αναπόφευκτο συνέβη.

Ήρθε μια γρήγορη βιασύνη στο δρόμο που προέρχεται από το ατύχημα με τον οδηγό που ακολούθησε το αυτοκίνητο και τον χρήστη που κυκλοφορούν σε δημόσιους δρόμους.

Ο αντίκτυπος του αυτοκινήτου κατά το ζώο, προκαλεί φυσική ζημιά στους ανθρώπους και τα ζώα από αυτή την απροσδόκητη σύγκρουση.

Υπάρχουν υλικών και σωματικών βλαβών στο χρήστη, καθώς και το ζώο που προκάλεσε την άμεση συνέπεια της εν λόγω περίσταση.

Με αποτέλεσμα την αποκατάσταση των ζημιών αυτών χορηγούνται στον ιδιοκτήτη ο οποίος αναγκάστηκε να φταίει για όλα αυτά που συνέβησαν.

Κατά συνέπεια, το «απρόβλεπτο» σε συνδυασμό με κάποια ενδεχόμενη «αδέξιος» αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο αμελή συμπεριφορά εκ μέρους του ιδιοκτήτη στην οποία το αποτέλεσμα μεταφράζεται από αρνητική συνέπεια.

Έτσι, υπάρχει η διαφορά ότι δεν θα ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι δεν έχει επιλυθεί με οποιαδήποτε πρόθεση να προκαλέσει ατύχημα προσδιορίζεται με το ένα χέρι.

Από την άλλη πλευρά, και αντίθετα, σίγουρα ιδιοκτήτης δεν ήθελε να κατηγορηθεί για όλες αυτές τις ζημιές, ωστόσο, αυτό που διακυβεύεται είναι η αμέλειά τους.

Οι συνθήκες experenciam ένα απροσδιόριστο ρόλο στο σύμπαν των καταστάσεων που συμβαίνουν, είναι απαραίτητο, η ομοιότητα της αφαίρεσης, κάτι παρωχημένη ή περιττή.

πρέπει να ληφθούν μέτρα προκειμένου να αποφευχθεί, ιδιαίτερα την αίσθηση της υπερ-προειδοποίηση, μια διαίσθηση που είναι λογικά και λογικά, να συναγάγει υποτιθέμενη προβλεψιμότητα (...).

Φαίνεται παράδοξο, προσπαθώντας να μαντέψουν το «αναπόφευκτο», γι 'αυτό είναι αναπόφευκτο, είναι όπως υποδηλώνει το όνομά του, είναι έκτακτης ανάγκης, που φτάνει κάποιος βαθμός θνησιμότητας (...), είτε όχι.

Στην περίπτωση αυτή, το αποτέλεσμα δεν είχε επιθυμητό, ​​αλλά ο εύλογος και περιπτώσεις «παρόμοιες καταστάσεις».

 Επίσης, αφήνει κάποια εμπειρία που θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο κάποια «τύχη» σε ένα συγκεκριμένο αναπόφευκτο.


Εν αναμονή της μπορεί να κάνει μερικές ακόμα σκέψεις για το θέμα της «μη αναστρεψιμότητα του χρόνου.» António Cardoso