«Η μη αναστρεψιμότητα του χρόνου» (...) 235

Ώρα επιβλέπει όλες καθολική χώρο μας, ιδιαίτερα την ανυπολόγιστη μεγαλείο που είναι για την ανθρωπότητα οφείλεται σε ανώτερα χαρακτηριστικά του, όπως υψηλότερη αξία.

Αναφορικά με την ανθρώπινη φύση, ξέρουμε ότι είμαστε βιολογικά σχηματίζεται από το σώμα-ύλη, προετοιμάζονται να ζήσουν μια «ουσία της ζωής».

Και ως ένα φυσικό φαινόμενο που αποτελεί άμεση συνέπεια, ζούμε σε ένα σώμα-ύλης, αναλώσιμων, που εκτίθενται σε φυσικές συνθήκες.

Πράγματι, suscepectível την υποβάθμισή τους, όταν ανεπάρκεια οργάνων, πράγμα που σημαίνει ότι όταν το συγκεκριμένο άτομο αποτυγχάνει να ζήσει.

Το "ζουν μια κοσμική ζωή και το υλικό" είναι, επίσης, για να βεβαιωθείτε ότι έχετε μια "διάρκεια ζωής", επειδή στην παρούσα ζωή που ζούμε, τα πάντα είναι «προσωρινό».

Αν λάβουμε υπόψη ότι συγκεκριμένο πρόσωπο για την εξαφάνιση της ζωής, ενώ η φυσική ύπαρξη που ζει σε ένα υλικό σώμα, σταματάει τις «λειτουργίες της ζωής» για την ανεπάρκεια οργάνων, αναπόφευκτη.

Έτσι η στάση «ζωντανή» και πώς ανθρώπινη ύπαρξη παύει σαφώς να είναι: αξιώσεων, τις αντιλήψεις, την απόλαυση και την ευχαρίστηση, ή ακόμα και να κάνουν χρήση των φυσικών πόρων και υλικών.

Φαίνεται πράγματι ένα παράδοξο, αν συμπεριλάβουμε την "ζωή", αυτό το καλό τόσο πολύτιμο και εφήμερες, catalogarmos ως "αναλώσιμο υλικό."

"Μίας χρήσης" είναι ένα ειρωνικό επίθετο για "σαρκασμό", το οποίο περιέχει, αλλά είναι υλικό, η ζωή που ζούμε, υπέβαλε τη διάρκεια του χρόνου που μπορεί να είναι μεγάλη ή όχι.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα είναι το υλικό της ζωής, ωστόσο, έχει ένα άλλο στοιχείο που δεν είναι υλικό, είναι «υπερφυσικό», δηλαδή, πέρα ​​από αυτή τη ζωή που ζούμε, "μια άλλη διάσταση» θα συμβεί μετά την εμπειρία και την τεχνογνωσία ζούσαν σε " υλική ζωή. "

Ειδικότερα, είναι μια κατάσταση στην οποία η ανθρωπότητα υποβάλλεται για να ζήσουν σε ένα σώμα-ύλης, αναλώσιμων, ενώ η φυσική ύπαρξη, υπόκεινται σε χρονική διάρκεια της παραμονής.

Δεδομένης της μακροζωίας του κάθε ατόμου, επειδή είναι ειδικά η εμπειρία του καθενός, που προκύπτουν από τη συμμετοχή που εμφανίζεται μια σειρά από περιορισμούς, περιορισμούς, και άλλα απρόβλεπτα επιτακτική δεδομένη κατάσταση.

Έχουμε αναφερθεί στην περίπτωση που η οργανική σύνθεση, δηλαδή, το ανθρώπινο είδος, σώμα-ύλης, αναλώσιμων και την ψυχή, το πνεύμα.

Ωστόσο, η εμπειρία του σημερινού κόσμου στον οποίο ζούμε είναι το υλικό, μπορούμε να αποφανθεί μόνο για την παρούσα ζωή που ο καθένας πρέπει να είναι υλικό, επειδή αυτό είναι αυτό που ζούμε και τι ξέρουμε γιατί βιώνουμε.

Αυτή η πραγματικότητα (...), τυλιγμένο σε κάθε ένα από εμάς φέρει την ευθύνη που είναι μια ενιαία και αδιαίρετη ζωή, είναι φυσικό ότι θα διατηρήσουμε την πρόθεση να επεκτείνει το "χρόνο που παραμένουν σε ισχύ."

Ενώ φυσική ύπαρξη να ζουν σε ένα σώμα-ύλης, αναλώσιμων, υπό τις προϋποθέσεις των φυσικών νόμων.

Μετά την αποτυχία της «ζωής υλικό» το οποίο απαιτεί ως πρώτη προϋπόθεση, η οποία είναι να ζήσει μια «ουσία της ζωής».

Έτσι, μετά από αυτή την «υλική ζωή" μετά τη σύνθεση του σώματος πέρα ​​από το σώμα-ύλη, υπάρχει και μια άλλη εικονική μέρος, το οποίο είναι η ψυχή, το μυαλό. "

Αυτή η εικονικότητα, το πνεύμα ψυχή, είναι "υπερφυσικό" δεν ανήκει στον υλικό κόσμο, είναι στην πραγματικότητα η "σκοταδισμό" που περιλαμβάνει το ανακάλυψή του, επειδή δεν περιορίζεται στον υλικό κόσμο, ειδικά για αδυναμία πρόσβασης του.

Ωστόσο, η ακολουθία θα συμβεί αυτή την εικονικότητα, που αποτελείται από την ψυχή, το πνεύμα είναι «περίγραμμα», για τις οποίες δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τη σημερινή μας κατάσταση, η διαμετρική αντίθεση, η οποία δεν ανήκει στον υλικό κόσμο γνωρίζουν, είναι ένα άλλο "κατάσταση ".

Εμείς ποτέ δεν ξέρεις (...), η αναντιστοιχία που προκύπτει «από υλικό ον," η οποία είναι η τρέχουσα κόσμο στον οποίο ζούμε και άλλες "υπερφυσικό".

Συνεπώς, είναι ασυμβίβαστη ανακατεύουμε όλα σε όλους, είναι inmisturáveis, τι είναι "υλικό είναι υλικό," υπόκεινται στους νόμους της φύσης, η οποία είναι "υπερφυσικό, είναι υπερφυσική," άλλο "κατάσταση".


Έτσι, λόγου μας ζήτησε την ακριβή κατεύθυνση για να αφήσει μερικές σκέψεις σχετικά με το θέμα της "μη αναστρεψιμότητα του χρόνου." Antonio Cardoso